00

W życiu większości polskich rodzin wieczór wigilijny należy do najważniejszych dni w roku. Kto może, stara się spędzić go w rodzinnym gronie. Dla jednych to tylko tradycja, dla innych jest to wielkie przeżycie religijne związane z tajemnicą narodzin Jezusa.

W Polsce kultywujemy tradycję stawiania pustego talerza na wigilijnym stole. Czy gest ten wyraża rzeczywiście gotowość przyjęcia w ten wieczór obcego gościa czy tylko jest pustym rytuałem, z którego dalej nic nie wynika? Czy nie jest tak, ze choć wiemy, iż ktoś za ścianą jest biedny, samotny w ten WIECZÓR, nie wykonamy gestu, by go zaprosić na wigilię? A czy gdyby ktoś w ten wieczór zapukał do naszych drzwi, czy przyjęlibyśmy go? Odrzucamy tylko dlatego, że go nie zbyt dobrze znamy lub nie jest z „naszej bajki” Czy strach nie jest silniejszy od życzliwości, miłosierdzia? Może czas na przełamanie się.
Okażmy przysłowiową polską gościnność, zapraszając do naszych polskich domów na wieczerzę wigilijną ludzi samotnych. Zaprośmy ich do zajęcia symbolicznego, pustego miejsca przy stole wigilijnym. Podzielmy się z nimi ciepłem rodzinnego spotkania, które cechuje czas Bożego Narodzenia.
Opłatek wigilijny jest symbolem pojednania i przebaczenia, znakiem przyjaźni i miłości. Dzielenie się nim na początku wieczerzy wigilijnej wyraża chęć bycia razem, bo przecież ludzie skłóceni nie zasiadają do wspólnego stołu. Ma swoją symbolikę w wymiarze nie tylko duchowym: sama materia opłatka: "chleb", podkreśla również doczesny charakter życzeń. W podtekście tego życzenia jest nawiązanie do modlitwy Ojcze Nasz: oby nam go nie zabrakło (chleba naszego powszedniego...). Symbolika chleba ma jeszcze inny wymiar: należy być jak chleb dobrym i jak chleb podzielnym.

Po uroczystym dzieleniu się opłatkiem i złożeniu sobie życzeń, spożyciu wigilijnych potraw i rozdaniu prezentów, następuje wspólne śpiewanie kolęd, wspominanie dawnych lat i ówczesnych Wigilii. Płyną wówczas opowieści o liczbie obowiązkowych potraw, sposobach ich przyrządzania i niepowtarzalnym smaku gotowych przysmaków.

O północy niektórzy udają się na Mszę św. zwaną Pasterką. Pasterka upamiętnia oczekiwanie i modlitwę pasterzy zmierzających do Betlejem.

01

Gerrit Van Honthorst - Adoracja Pasterzy 1622 (Wallraf-Richartz-Museum)